Jammer, jammer, jammer
Oud en nieuw, altijd een bijzondere tijd; iedereen beleeft deze dagen op zijn of haar eigen wijze… Dat vermaak van de één soms ten koste gaat van de ander is betreurenswaardig…
Wat is deze tijd van het jaar toch altijd gezellig, iedereen probeert er op zijn of haar manier een mooie gedenkwaardig en vooral een gezellig moment van te maken. Soep aanbieden aan voorbijgangers, brandweermannen gaan lekker knallen met carbid. Helaas was ik geen getuige van het carbid knallen en kon ik geen heerlijke soep eten van mw. Haveman, want ik was er niet. Met de trein was ik ’s morgens vertrokken richting stad en daar een hele plezierige dag gehad.
Nog nagenietend keer ik terug in Loppersum en wordt verwelkomd door de kruitdampen als ik de trein uitstap. Heel wat jongeren gooiden over en weer rotjes en strijkers. Ook leuk! ‘Zo kun je je ook vermaken’, schoot het door me heen, ‘ieder op zijn of haar manier…’ Ik werd echter minder blij toen ik bij mijn fiets kwam. Wat bleek? Mijn fietstassen en fietsmand waren kapot. Er was vuurwerk in de fietstassen gegooid en deze zijn helemaal kapot. In de fietsmand waren bierflesjes gevuld met vuurwerk, gegooid, ook kapot dus. De scherven liggen nog in de mand…
Ik heb de jongeren die daar toevallig liepen aangesproken, maar zonder resultaat. ‘Nee, zij waren het niet en waren het helemaal met me eens dat dìt niet kon’, aldus de Lopster jeugd. Gelukkig dat ze dit beseffen…
Toch wel stevig balend keerde ik huiswaarts. Ben ik nu dom geweest? Of te goedgelovig? Ik hàd tòch kunnen weten dat ik beter te voet naar het station had kunnen gaan? Ja, het moge duidelijk zijn dat ik hier rekening mee had moeten houden, gezien de materiële schade die ik opgelopen heb.
Maar aan de andere kant is het toch van den zotte dat ik mijn fiets niet gewoon op oudejaarsdag in het fietsenrek op het station kan zetten? Omdat een ander zich ten koste van mijn spullen zich zou kunnen gaan vermaken? Wat is dit toch jammer, jammer, jammer… Dat je je fiets niet gewoon ergens kunt neerzetten, zonder bang te hoeven zijn dat het stuk gaat. Zo wil ik helemaal niet leven. Helaas mag ik er wel een beste prijs voor betalen omdat ik het goede in de mens wil blijven zien…
Wat zullen de jongeren (of misschien was het wel een oudere, wie zal het zeggen?)gedacht hebben toen hij of zij het vuurwerk in mijn fietstas stopte? ‘Eigen schuld? Had ze haar fiets maar niet neer moeten zetten? Het is haar eigen verantwoordelijkheid dat ze de fiets hier neer zette!’ Of dachten ze niet en deden ze gewoon? Ik ben benieuwd of ik hier ooit een antwoord op krijg. In ieder geval wens ik de dader(s) een goed 2012 toe, boordevol bezinningsmomenten en hoop dat ze een andere weg kiezen dan ze tot nu toe gedaan hebben…
En natuurlijk de beste wensen voor iedereen én ik wens jullie een rustig Loppersum toe, waar je in vertrouwen je spullen kan laten staan…
